Witaj na stronie internetowej
Parafii Rzymskokatolickiej pw. Świętego Ducha w Łowiczu

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: «Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam». Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem bardzo rozległym – na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: «Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona». I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego. Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Powstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, przyoblókł się w wór i usiadł na popiele. Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie co następuje: «Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Ludzie i zwierzęta niech przyobleką się w wory. Niech żarliwie wołają do Boga! Niechaj każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą popełnia swoimi rękami. Kto wie, może się zwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, i nie zginiemy?» Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego. Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha. Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego. Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz. Boże, moją ofiarą jest duch skruszony, pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia. Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona przybyła z krańców ziemi słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon. Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».

Okażmy skruchę, odwróćmy się od niewiedzy do prawdziwego poznania, od szaleństwa do mądrości, od niesprawiedliwości do sprawiedliwości, od bezbożności do Boga. Jak wielkie dobra z tego wynikają, sam Bóg o tym mówi u Izajasza: „Takie będzie dziedzictwo sług Pana” (54,17). Nie złoto ani srebro, ani to, co niszczy mól i kradnie złodziej (Mt 6,19), ale bezcenny skarb zbawienia. Otrzymujemy to dziedzictwo dzięki odwiecznemu testamentowi Boga, który nas zapewnia o swoich darach. Ten Ojciec, który nas czule kocha, nie przestaje nas nawoływać, pouczać, kochać i zbawiać. „Sprawiedliwi bądźcie” – mówi Pan. „O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy. Kupujcie i spożywajcie, bez pieniędzy” (Iz 55,1). Zaprasza nas do oczyszczającej kąpieli, do zbawienia i oświecenia. Święci Pańscy odziedziczą chwałę Boga i jej moc, której „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć” (1Kor 2,9). […] Wy otrzymaliście boską obietnicę łaski, a z drugiej strony usłyszeliście groźby kary: to są dwie drogi, przez które zbawia Pan. Dlaczego się spóźniamy? Dlaczego nie przyjmujemy Jego daru, wybierając to, co najlepsze? „Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście” (Pwt 30,15). Pan pragnie cię zachęcić do wyboru życia, radzi ci jak ojciec. […] Komu Pan powie: „Do was należy królestwo niebieskie” (Mt 5,3)? Należy do was, jeśli tego pragniecie, kiedy wybierzecie Boga. Należy do was, jeśli tylko zechcecie wierzyć i przestrzegać podstaw przesłania, jak Niniwici, którzy wysłuchali proroka i otrzymali, dzięki ich szczerej skrusze, piękne zbawienie zamiast zniszczenia, które im groziło.